آغاز کسی باش که پایان تو باشد

سلام .....خیلی وقته آپ نداشتم ...اما واسه دیدن نظرا سر می زنم ....هر چند این کلبه خرابه  ما خیلی وقته خاک داره از سر و روش می باره ولی گفتم شاد یکی گذرش این ورا بیفته .......امسالم شد ۱۹ خرداد و ............آخه ما دوتا توی ی روز دنیا اومدیم..........من برای دومین ساله که دارم بدون دوستم طاهره تولدمو می گیرم ......تولد که نه ...یه یادی از روزی که من...ساجده اومد و شدم یکی از بنده های خدا....ولی ای کاش هیچ وقت اون ۱۹ خرداد نمی رسید ....ولی رسیده و من باید زندگی کنم.....امسالم اون نیست مثل سال قبل....

بازم که دارم حرف چرت می زنم ..آخه یکی نیست بگه دختر تو که رفتی مکه اونجا با خدا عهد بستی که دیگه از دلتنگیت در مورد طاهره نگی.........ولی مگه دل آدم میذاره....خدا یا ببخشید...اگه دوباره گله کردم ......................امیدوارم طاهره هم هرجا هست خوشبخت باشه و زیر سایه ی پدرو مادرش و آقاش سالم باشه .........یاحق

نوشته شده توسط ساجده و تارا در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388 ساعت 17:22 موضوع | لینک ثابت

راننده کامیونی وارد رستوران شد.
دقایی پس از این که او شروع به غذا خوردن کرد سه جوان موتورسیکلت سوار هم به رستوران آمدند و یک راست به سراغ میز راننده کامیون رفتند و بعد از چند دقیقه پچ پچ کردن، اولی سیگارش را در استکان چای راننده خاموش کرد.
راننده به او چیزی نگفت . دومی شیشه نوشابه را روی سر راننده خالی کرد و باز هم راننده سکوت کرد و بعد هم وقتی راننده بلند شد تا صورتحساب رستوران را پرداخت کند نفر سوم به پشت او پا زد و راننده محکم به زمین خورد ولی باز هم ساکت ماند.
دقایقی بعد از خروج راننده از رستوران یکی از جوانها به صاحب رستوران گفت : چه آدم بی خاصیتی بود، نه غذا خوردن بلد بود و نه حرف زدن و نه دعوا!
رستورانچی جواب داد : از همه بدتر رانندگی بلد نبود چون وقتی داشت می رفت دنده عقب 3 موتور نازنین را خرد کرد و رفت.

نوشته شده توسط ساجده و تارا در یکشنبه دوازدهم آبان 1387 ساعت 10:33 موضوع | لینک ثابت

در دستانم دو جعبه دارم که خدا به من داده است. او گفت:غصه هایت را درون جعبه

سیاه بگذار و شادی هایت را درون جعبه طلایی.به حرف خدا گوش

کردم.شادی ها و غصه هایم را درون جعبه ها گذاشتم. جعبه طلایی روز به روز سنگین تر

می شد و جعبه سیاه روز به روز سبک تر

از روی کنجکاوی جعبه سیاه را بازكردم تا علت را دريابم

دیدم که ته جعبه سوراخ است و غصه هایم از آن بیرون می ريزد

سوراخ جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم:در شگفتم که غصه های من کجاهستند؟ا

خدا با لبخندی دلنشین گفت:ای بنده من!همه آنها نزد من٬ اینجا هستنند. پرسيدم:

پروردگارا!چرا این جعبه ها را به من دادی؟چرا ته جعبه سیاه سوراخ بود ؟گفت:ای بنده

من!جعبه طلایی را به تو دادم تا نعمت های خود را بشماری و جعبه سیاه را برای اینکه

..... غم هایت را دور بریزی

نوشته شده توسط ساجده و تارا در یکشنبه چهاردهم مهر 1387 ساعت 13:37 موضوع | لینک ثابت

مردي با خود زمزمه كرد خدايا با من حرف بزن يك سار شروع به خواندن كرد اما مرد نشنيد. فرياد برآورد: خدايا با من حرف بزن«آذرخش در آسمان غريد» اما مرد گوش نكرد. مرد به اطراف خود نگاه كرد و گفت: «خدايا بگذار تورا ببينم» ستاره اي درخشيد اما مرد نديد. مرد فرياد كشيد: خدايا يك معجزه به من نشان بده نوزادي متولد شد اما مرد توجهي نكرد. مرد در نهايت ياس فرياد زد: خدايا خودت را به من نشان بده و بگذار تورا ببينم، پروانه اي روي دست مرد نشست و او پروانه را پراند و به راهش ادامه داد.

تا حالا چه قدر به اطرافت توجه کردی تا خدا رو ببینی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده توسط ساجده و تارا در جمعه بیست و یکم تیر 1387 ساعت 8:59 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساجده و تارا در دوشنبه سیزدهم فروردین 1386 ساعت 1:32 موضوع | لینک ثابت

سال نومي شود.زمين نفسي دوباره مي كشد.برگ ها به رنگ درمي آيند و  گل ها لبخند مي زند و پرنده هاي خسته بر مي گردند و دراين رويش سبز  دوباره...من...تو...ما...كجا ايستاده اييم.سهم ما چيست؟..نقش ما چيست؟...پيوند ما در دوباره شدن با كيست؟...زمين سلامت مي كنيم و ابرها درودتان باد و  ...سال نو مبارك  ...چون هميشه  اميدوار و چون هميشه  تلخ...سال نومبارك...

نوشته شده توسط ساجده و تارا در چهارشنبه یکم فروردین 1386 ساعت 13:53 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساجده و تارا در شنبه نوزدهم اسفند 1385 ساعت 22:39 موضوع | لینک ثابت

 امشب می خواهم بنویسم.....

از دلم.پس گوش کن ای دوست

از مرغ اسیری که در حسرت پرواز نفس های سردش را به اوج اسمان سوق میدهد

از گل پژمرده ای که در انتظار قطره ای باران حس سنگینی گلبرگهایش را از شانه اش

خالی می کند

از دریای راکد و مردابی که نمی تواند...نمی تواند عمق تلاطمش را به صخره بکوبد

او کبوتر اسیر بی پروازی که هیچ گاه به قله نفسهای گرم نمی رسد

روز از پی روز   فصل از پی فصل   عمر می گذرد بیهوده لحظه ها را تاب نتوان

کرد

لحظه ها بوی فرسودگی خاطره را می گیرند

خواندن نام تو تکرار در همه خاطره هاست

روزها را گذر نتوان کرد

لحظه ها را هیچ نتوان اندوخت  

پس تو ای محبوب من کی می ا یی؟       

و یک شب

که باران بارید تمام فصلهای کاغذی ام را اب برد

با این همه باز هم می خواهم قبل از مرگ افتاب باران ببارد و من بنویسم

این نوشته را تقدیم می کنم به او...

با یاد او و با صدای نفسهای او

هیچ کس از جنس او نبود

اینچنین که هستم...که هستی

نمی گویم خوب"تمی گویم پاک"نمی گویم مهربان"

ولی به خدا قسم

قسم بع راز چشمهای قشنگش   اندازه هر چه دل تنهایی ات بخواهد

با همه وجود و با هر چه عشق و عشق

دوستش دارم

اندازه یک عشق بزرگ است

عشق ابهام است و ابهام عشق بی انتهاست

ولی عشق واقعی باید پاک باشد و ناب

عشق بی علامت است

پس این را بدان

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن پس ای عزیزم

بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

نوشته شده توسط ساجده و تارا در سه شنبه پانزدهم اسفند 1385 ساعت 13:14 موضوع | لینک ثابت

وقتي بارون چشات ميگه وقت رفتنه

نوشته شده توسط ساجده و تارا در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1385 ساعت 21:38 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساجده و تارا در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 ساعت 18:51 موضوع | لینک ثابت